Sjaal van Zpagetti

Bij ons gaat Meis altijd als eerste naar bed, ze heeft haar slaap en vooral rust hard nodig. Onze Benjamin mag dan nog even beneden tv kijken, vooral Amerikaanse sitcom's, is hij gek op. Soms (ahum) is de serie op tv zo leuk dat hij een beetje de tijd vergeet en wat later komt. Snap ik, ik vind het zelf ook moeilijk om 's avonds zomaar de tv uit te zetten (lees: stoppen met haken), en dan vooral niet midden in een film (lees: toer).

In de tussentijd blijf ik lekker even boven wachten tot hij er aan komt, scheelt een keertje traplopen. Tja, en wat doe je dan als je overloopt van creativiteit maar alle haakspullen liggen nog beneden?

(Hebben jullie dat trouwens ook weleens, zo'n onbedwingbare drang om iets te 'moeten' maken?)

Gelukkig heb ik boven van die enorme bollen Zpaghetti-garen liggen, bijna elke avond vraag ik me weer af wat ik daar toch eens van zal maken. Op Pinterest zag ik eens armbreien voorbij komen, mooi, maar daar vond ik dit garen niet dik genoeg voor. Zou ik mijn vingers kunnen gebruiken als breinaald? Niet zo dik als een arm, en toch met iets meer steken dan het traditionele vingerbreien.
Een mooi compromis!

Het blijkt dat ik in ieder geval 8 steken op 1 vinger kan hebben, langer zijn mijn vingers niet. 8 is prima, 2 vingers dik is ook mooi. Super-simpel: hetzelfde principe als breien, maar dan op je hand!

Verrassend hoe snel dat gaat, voor je het weet heb je al een hele slinger gemaakt! Gelukkig was Zoon de 'tijd weer vergeten, sorry mam...'. Hij keek wel een beetje vreemd toen ik met twee handen vast in de Zpagetti zat..

Na een klein uurtje van hand naar hand breien was hij lang genoeg: een stoere grof-gebreide sjaal in gemêleerd grijs. Past overal bij.

Happy-de-peppy, weer een projectje af, de snelste tot nu toe!

Speculaas-appel-taart-cake

Afgelopen week had de onderbouw een vrije dag van school, heerlijke momenten om eens lekker te 'cocoonen'. Bij ons hoort daar vaak wel iets lekkers bakken bij, maar omdat ze allebei niet fit waren moest het niet te moeilijk zijn. Geen probleem, een cake dan maar?

Nou was dat weer iets te simpel bedacht, dus er moest iets bij...

 Eens denken: Sinterklaastijd, speculaas....

Een speculaas-cake? Mmm, mag er ook nog iets door dan?

Welja, een appeltje erbij, da's vast lekker.

 En inderdaad, supersimpel en zo klaar:

Neem een pak cake-mix, volg de aanwijzingen op de verpakking,

Voeg aan het deeg ongeveer 3 theelepels koekkruiden toe,

Schil 3 appels en snij ze in dunne schijfjes,

Doe het deeg in een springvorm en verdeel de appelschijfjes er overheen,

Bakken volgens de aanwijzingen op de verpakking,

in het midden mag de taart/cake nog wat klef zijn,

Smullen maar!

Ook heel belangrijk op zomaar een vrije dag van school is een spelletje doen. Onze kast puilt uit van de spelletjes, maar deze is heel speciaal: Het Grote Mensen Monopoly, en dan de inmiddels zeer zeldzame Gulden-editie!

Gemakshalve roepen we maar dat het Velperplein 12.000 euro kost, maar verder nog net zo leuk als vroeger.

Ideaal om te spelen terwijl de speculaas-appel-taart-cake staat te garen in de oven.

Maar andersom is de speculaas-appel-taart-cake ook lekker om van te smullen tijdens een ouderwets potje Monopoly.

Typische win-win-situatie, toch?

Snel klaar hartjes-hanger

Bij toeval vond ik ergens onderin een mandje een gehaakt roze hartje, ooit aan begonnen maar daarna blijkbaar weer weggelegd. Misschien had ik toen geen idee wat ik ermee wilde gaan doen, maar nu wist ik het wel: een kasthanger!

 

Kleine moeite, groots effect; een zilverkleurige -beetje koele- kast met een roze hanger eraan. 

Hij fleurt er helemaal van op!

 

Zo zitten wij er vandaag weer netjes bij..

 

Iedereen een hele fijne moederdag gewenst!

Samen haken

Ons meisje wordt groter en groter, net als haar broers overigens (gelukkig maar!), en bij groter en groter hoort ook steeds meer kunnen. Natuurlijk leert ze in groep 3 zoveel leuke en knappe dingen, lezen en schrijven en rekenen, maar thuis en in haar omgeving leert ze ook zoveel bij. Sinds ongeveer een jaar kan ik haar bijna alle dagen zonder huilen achterlaten, heel knap voor een meisje dat haar moeder ernstig ziek zag worden toen ze 2,5 jaar oud was. Gelukkig heeft ze ook geleerd dat haar moeder weer helemaal beter kan worden, en dat is mooi. Wèl moeten Anna en hondje voor het raam zitten wachten tot ze weer thuis komt, en dat is natuurlijk prima!

Ook heel knap, en zeker in haar geval, is het behalen van haar zwemdiploma A. Wat een moed en doorzettingsvermogen zitten er in zo'n klein lijfje! Schijnbaar dacht ze dat het een wedstrijd was; niet zo gek als je bedenkt dat wij met ons allen, inclusief de opa's en oma's, tante en grote nicht op de tribune zaten toe te kijken. Trots als een pauw (of beter: vis) stoof ze door het water, de behaalde medaille heeft ze zeker twee dagen omgehouden..

En over kunnen gesproken: al heel vaak heeft ze mij gevraagd of ik haar eens wilde leren haken. Met haar 6 jaar leek mij dat nog wat te vroeg en daarom stelde ik het stiekem een beetje uit om teleurstelling te voorkomen. Het beeld van moeder en dochter gezellig samen hakend op de bank moet je voorzichtig opbouwen, lijkt me.

Op een mooie dag besloot ik dat we het toch maar eens moesten proberen, zó moeilijk kan het toch niet zijn! Grote blije ogen van meis en een vage opmerking: 'dus dan mag ik vanavond opblijven?'. Huh, hoezo? 'Nou, jij haakt toch ook altijd 's avonds..?' Oprecht verbaasd toen bleek dat je ook gewoon overdag kunt haken..

Wat het gaat worden? Waarschijnlijk een tasje, of nee, een portemoneetje misschien, of toch een dekentje. Misschien een hoesje voor haar 'mobieltje' of een kussentje voor Anna. Voorlopig zijn we nog lang niet klaar, het blijkt toch nog wel een beetje lastig voor een meisje dat graag alles in één keer goed wil doen, maar dat geeft niet: we haken overdag.. !

 

En fijn weekend gewenst, geniet ervan!

 

 

 

 

 

Kapla-kopie

Kapla, maar dan zelfgemaakt. Een stuk goedkoper maar minstens zo leuk. Jaren geleden kregen wij (lees: gratis!) van een parketboer een enorme stapel strokenparket. Na een avondje zagen (de stroken waren er natuurlijk al, er moesten alleen nog stukjes van gemaakt worden) en een paar avonden splinters wegschuren hadden we een krat vol Kapla. Niet precies dezelfde afmetingen, maar toch...

Er is al zoveel mee gebouwd en je kan er zoveel van maken. Regelmatig staat er een kasteel in de kamer of ligt er van platte blokjes een compleet circuit rond de bank. Je kan er mee leren tellen maar ook mooie figuren of je naam proberen te leggen.

Eindeloos bouwen, bijna in trance blokje voor blokje op, naast, of achter elkaar leggen. Goed nadenken hoe het er uiteindelijk uit moet zien. Luid en duidelijk "kijk uit!!" roepen als iemand anders te dichtbij dreigt te komen.

En vooral hopen dat jouw bouwwerk tot in lengte van dagen zal blijven staan om het vol trots te laten zien aan vriendjes en vriendinnetjes.

Zou allemaal kunnen..

Maar misschien moet je dan eerst een iets steviger fort bouwen voor Lizzy, kan zij daarin terwijl jij met een nieuwe gaat beginnen....

 

Ballerina's knippen

Het winterweer ligt voorlopig helaas weer achter ons en de hartjes-iglo in onze achtertuin is al bijna weggesmolten. Echt jammer dat we hem nooit af konden maken, er lag sneeuw zat en we mochten, na navraag, ook wel de sneeuw uit de tuin van onze buren gebruiken.

We hebben flink genoten van het ijs en de sneeuw, veel geschaatst en sneeuwballen gegooid. Onze Benjamin heeft tot in de late uurtjes met jongens uit de straat iglo's gebouwd en sleetje gereden. Heerlijk, die rode wangen en glimmende oogjes! De lange rij handschoenen en sjaals op de verwarming, de schaatsen die achter de bank geduldig lagen te wachten, ik zal het ècht missen..

Om even op te warmen, of gewoon omdat ze even niet zoveel zin hadden om alweer in de kou te zijn, was er binnen altijd wel iets leuks te doen. Zo vond ik hier, bij 'Good Ideas For You',  een leuke aanvulling op het bekende kleedjes-knippen. Leuk om te maken en zó simpel, daar houden wij wel van! Op haar blog kun je de ballerina downloaden, het rokje mag je natuurlijk zelf verzinnen.

Mooi hè? Ze hangen nu te pronken bij ons op het raam, een mooie herinnering aan knusse momenten. Zelfs onze Benjamin wilde er ook wel eentje knippen, maar dat mocht ik waarschijnlijk niet verder vertellen, want hé.. ballerina's.. duh?

Tegelijk is het ook fijn om weer vooruit te kijken, naar de lente. De eerste blauwe druifjes zijn bij ons in huis al gesignaleerd, fris groen nog, maar vol verlangen naar warmere dagen. Wel een beetje dubbel gevoel; de winter met zijn sneeuw en ijs en de lente waarin alles weer prachtig groen zal kleuren zijn allebei even mooi en bijzonder. Gelukkig hebben we heel even beide tegelijk gehad..

Lobella..

Bij ons in de familie hebben wij de vreemde eigenschap om bijna altijd met het hoofd omlaag te lopen. Niet omdat we depressief zijn aangelegd, integendeel, maar omdat je dan nog wel eens wat vindt: takjes, knikkers, eikels, veertjes, dopjes, schroefjes en nog meer van die dingen die prima in je broekzak passen. Allemaal schatten met een onbekende herkomst en dito verhaal. En omdat ons Meisje uit dezelfde familie stamt, en dus dezelfde gewoonte heeft, vindt zij ook vaak iets bijzonders. Deze keer een mooi knoopje in de vorm van een bloemetje, notabene bij een meisje uit haar klas voor de deur! Misschien was het wel van haar geweest, en zat het aan een rok of bloes. Misschien wel aan een tasje of op het klepje van een portemonneetje. Wie weet....

We hebben het knoopje als een schat bewaard totdat we zeker wisten wat we ermee wilden gaan doen. Meis kwam er achter dat haar klasgenootje vaak Lobella (wat?) gebruikte, en misschien was het leuk om daar een houdertje voor te maken. Op Ravelry vond ik een eenvoudig patroon en na een avondje haken had het bloemetje weer een vast plekje gekregen. Meisje blij, klasgenootje blij en haar mama ook blij. 

Ik hoorde veel later dat zij sindsdien ook is gaan haken, leuk!

Hoe meer hakers hoe meer vreugd, toch?

Grrr

Een tijd geleden was ik enthousiast begonnen aan een warme deken voor ons Meisje, mooi op tijd voor als de lange koude wintermaanden er weer aan komen. In mijn enthousiasme heb ik helemaal niet gekeken of ik er wel genoeg garen voor had. 

En hé, wat dan nog, dan haal ik toch gewoon nieuw bij, dacht ik in al mijn onschuld. 

Ik was al een eindje op weg (haar voeten kon ze al lekker warm houden) en het werd best leuk, èrg kleurig, zoals een meidendeken eigenlijk hoort te zijn. 

Helaas heeft mijn vaste wol-adres de inventaris gewijzigd en hebben ze geen warm paars, zacht roze en fris turkoois meer. Juist de kleuren die zo'n kleedje kunnen maken of ehm, breken. Grrrr.. Andere kleuren gezocht en gekozen, maar dat is het net niet, zó jammer....

Uiteindelijk tòch een camping geboekt, gek genoeg regent het sindsdien. Dochter had een goed idee: dan maken we toch zelf een zon in onze tuin? Hoe simpel kan het zijn.. 

Minder simpel is mijn computer op het moment; ik kan er eigenlijk weinig mee. Er zit één of ander raar dingetje in die stiekem allerlei dingen opstart waardoor het de dingen die ik wil doen, erg traag maakt (bent u er nog?). Grrrr.. 

Kan verholpen worden, zei Manlief met ongeveer zo'n optimistisch gezicht als hierboven, maar dan moet wel eerst alles eraf. Help, wat heb je er dan een boel opstaan zeg!

En zo zijn er nog zoveel meer dingen, het loopt niet helemaal zoals het zou moeten gaan. Eigenlijk net zoals het weer, 't is het telkens net niet! 

Onze kinderen krijgen morgen vakantie en dan gaan we het er eens heerlijk van nemen, weer of geen weer! Ik blijf jullie volgen, maar knijp er zelf even tussen uit, en hopelijk is over een tijdje deze storm gaan liggen en kan ik weer 'gewoon even' laten zien waar ik mee bezig ben en wat ik allemaal gem(h)aakt heb!

Tot dan!

Woensdag wasdag

Gewoon even de was doen en dan een schildpad in de trommel vinden..

Oef, gelukkig was hij niet echt..

Tasje voor Anna

Anna en Meisje zijn onafscheidelijk. Dikke vriendinnen en liefde op het eerste gezicht: Anna zat in de 10-dagen-mand die we van onze (schoon)ouders kregen na haar geboorte, nu alweer bijna 6 jaar geleden.

Ik weet nog hoe verdrietig ze was toen ze haar hartsvriendin kwijt was, verloren ergens bij school. Ik weet ook nog hoe ik dezelfde avond gewapend met een zaklantaarn de grond rondom de school afspeurde naar een beige lappenpopje. Gelukkig had een kindje uit haar klas het knuffeltje na schooltijd op het plein zien liggen en haar in de klas neergelegd (maar dat wisten wij natuurlijk niet..). Groot was de opluchting toen ze weer terecht was! Van blijdschap heb ik een tasje voor de dames gehaakt, kunnen ze lekker de hele dag samen zijn -maar dan wel ìn huis en nooit meer buiten-.

Het patroon voor het tasje vond ik ergens op internet, geen idee meer waar dat was. Mocht je belangstelling hebben, dan wil ik hem wel voor je inscannen en mailen. De vrolijke driedubbele bloem is erg leuk om te haken, hoe precies kun je hier lezen. De knoop in het midden heb ik bij de Hema gekocht.

Een fijne week gewenst!

Twents Techniek Museum Heim

Een poosje geleden zijn wij naar het Twents Techniek Museum geweest, een museum waar met grote letters op de muur staat dat het verboden is om overal af te blijven. Geweldig leuk dus, vooral voor onze Benjamin, die al tijden roept dat hij later 'iets in de techniek' gaat doen. Ik voelde me wel een beetje oud worden toen ik een aantal telefoons in een vitrine zag die me wel heel bekend voorkwamen (en inderdaad, met een andere telefoon kon je naar alle telefoons in de glazen kast bellen).

 

 Deze telefoon hing bij mijn oma in de gang, een bakelieten exemplaar met een zware hoorn. Hij hing onderaan de trap en had een bijzondere tringel. Ik schrok altijd een beetje, alsof ik niet wilde weten dat er nog een wereld naast het vredige leven op het platteland bestond. En toch, als we bij haar op de boerderij logeerden en naar huis mochten bellen vond ik dat best fijn. Ik weet nog dat de koude hoorn zwaar in mijn handen was, en dat mijn moeder als aan de andere kant van de wereld klonk, spannend!

Dit is de telefoon die vroeger bij ons thuis in de gang hing. Ik herinner me de lange telefoongesprekken met Manlief (toen nog Lief), zittend op de trap met verkleumd lijf en een houten kont. Of toen ik nog kleiner was en al in bed lag, luisterend naar de vertrouwde stem van mijn moeder terwijl zij met één van haar zussen belde, heerlijk om bij in slaap te vallen..

Toch leuk om even terug te gaan naar onze kindertijd, even terug naar een wereld waarin wij nog zonder zorgen waren. Een wereld zonder internet, zonder mobieltjes, zonder facebook, twitter of hyves. Niet overal en altijd bereikbaar hoeven zijn, geen sms..

Ik word ineens weer teruggegooid naar het heden: Hé mam, met deze kon je ook al sms-en, kijk maar: er staan letters op! Alsof er nooit iets is veranderd..

Lentebloemen

Super, er bloeien ineens narcissen, tulpen, hyacinten en sneeuwklokjes in onze donkere (noordelijke) achtertuin!

Perry

Onze Benjamin is absoluut expert en dus ook superfan van Phineas en Ferb. Er is geen aflevering die hij nog niet heeft gezien, en tijdens onze traditionele Kamer-slaap-feestjes roept hij bij elk filmpje via YouTube: oja, die ken ik, dat is die aflevering waarin ze..

Dus toen zijn verjaardag in zicht kwam, ben ik gauw begonnen aan een Perry, het vogelbekdier. Hij was er helemaal blij mee en heeft hem dezelfde ochtend nog mee naar school gehad om er mee te pronken. Volgens hem mocht ik voor de hele klas wel zo'n Agent P haken, mmm later misschien een keer..

Vrolijk Pasen!

Dat is wat ik jullie allemaal wens! En dankzij Karin van De Merle kan ik jullie dat op een bijzondere manier laten zien. Hoe leuk is het om een kaartje te krijgen van een blog-collega!

Alleen al de enveloppe was een feestje op zich: drie meiden die mij vrolijk toelachten vanaf de deurmat. Heel bijzonder, en de binnenkant was ook al goed gekozen: die 'goedemorgen' was erg toepasselijk. En wat een toeval:  turkoois is ook nog eens mijn favoriete kleur, dus dat zat ook al goed. Wat een verwennerij!

En wat een prima voorbeeld voor nòg meer leuke eitjes: dochter en ik pleegden schaamteloos plagiaat lieten ons lekker inspireren door de vrolijke bloemetjes op haar kaart. Eerlijk gezegd was ik zelf nooit op zoiets moois (en eigenlijk heel simpels) gekomen. Zo zie je maar weer: een kaartje, kleine moeite, groot plezier..

Ontzettend bedankt, Karin! Fijne dagen gewenst en tot blogs!

Traditie

Elke keer als er een vakantie in zicht komt, begint het bij ons te kriebelen. Op welke avond komt het het handigst uit, zijn alle luchtbedden nog heel, hebben we nog een paar goeie films op de plank liggen..

Geheel volgens traditie gaan wij elke vakantie, hoe kort ook, in ieder geval één keer met z'n allen in de kamer slapen. Geweldig om te zien: alle meubels worden aan de kant geschoven, luchtbedden erin, lekker vroeg douchen en dan met schone haartjes in je slaapzak voor de tv. Mèt een grote zak (zelf gekozen) chips of nog lekkerder: verse popcorn uit de pan of magnetron, dvd aan en genieten maar!

Na de films doen we het licht uit en kletsen we tot diep in de nacht. Tenminste, de meesten van ons... (Helaas liep mijn luchtbed langzaam leeg, ik heb het heel dapper tot 4 uur 's morgens volgehouden; uiteindelijk ben ik toch maar in m'n eigen bed gekropen..)

Bedankt voor jullie bijdragen: we hebben deze keer genoten van Belle en het Beest, daarna de Kikker en de Prinses, en voor de echte volhouders hebben we nog een franse "Taxi" gezien. Dankzij jullie goede voorstellen hebben we genoeg ideeën voor de komende vakantie, super!

Voorjaarsvakantie !!

Misschien hebben jullie hem al gehad, maar wij mogen nog! Voorjaarsvakantie, heerlijk.. Het klinkt altijd zo veelbelovend, als een soort omslag, een afsluiting van de (wel heel erg korte) winter. En oh, cliché, het kan best nog wel weer gaan sneeuwen, misschien alsnog een elfstedentocht (Manlief durft de schaatsen nog niet echt in het vet te zetten), iets met een horror-winter..

Zal allemaal best maar wij zijn er even niet : we gaan lekker van alles een beetje niks doen, dagje uit, dagje thuis, koekjes bakken, knutselen en in ieder geval met z'n allen in de kamer slapen en tot diep in de nacht films kijken, Genieten dus!

 (Heeft iemand nog suggesties voor dvd's in de leeftijdscategorie van 5 tot en met 15 jaar? Altijd welkom!)

Een hele fijne week gewenst, maak er wat moois van!

IJskoud..

Toen de eerste vlokken naar beneden dwarrelden is onze Milo nietsvermoedend naar buiten gestoven, achter die witte vogeltjes aan! Helaas hadden zijn Spaanse pootjes geen rekening gehouden met de bijbehorende kou, hij schrok zó dat hij alleen maar kon springen en stuiteren! Toen hij met veel moeite op het enige plekje zònder sneeuw terecht gekomen was heeft hij vanaf daar hartverscheurend zitten schreeuwen tot ik hem kwam halen, want nòg een keer door die rare witte massa rennen, hij dàcht er niet aan!

Daarna is het zoet bijkomen naast het charmante berenkontje van onze Kika-beer, oorspronkelijk van onze Middelste, maar inmiddels geadopteerd door dus iedereen in ons gezin).

Nee, dan deze dame.. Ze zegt niet veel (of eigenlijk helemaal niets), en lijkt daardoor soms zoveel wijzer. Dus àls ze naar buiten gaat, gebeurt dat heel behoedzaam. Feilloos weet ze het verstandigste plekje in onze achtertuin te vinden: midden tussen het strooizaad en de broodkruimels (voor de vogels natuurlijk), want daar heb je tenslotte toch de meeste kans om ..

Na de zoveelste vruchteloze poging maakte een plekje voor het raam in het zonnetje bijna alles weer goed..

En wij? Manlief en kinderen schaatsen zo vaak en zo veel ze maar kunnen, voor de oudste twee is dat ook 's avonds, "lekker klooien" met een stel vrienden (waar is de tijd gebleven dat wij dat ook deden?).

Ik schaats zelf niet, maar kan toch enorm genieten van de sfeer en de gezelligheid op de ijsbaan. Lekker dik inpakken en af en toe even stampen tegen de koude voeten. En daarna natuurlijk een lekkere warme beker chocolademelk met slagroom. Prima te doen, toch?